Etappe 8: Regensburg – Linz

De tocht gaat van Straubing naar Deggendorf, Hofkirchen, Passau, Heining, Obernzell, Kasten, Kramesau, Schlögen, Obermühl, Untermühl, Oberlandshaag, Brandstatt, en Linz.
De eerste echte etappe op de Donau.
De rivier is hier nog erg ruim en het dal breed, fietstochtjes liggen voor de hand. Er liggen zat haventjes langs de route, maar in de meeste is niet zo gek veel te beleven – wat niet wil zeggen dat dit geen mooie route is.
Deggendorf is een goede uitvalsbasis, bijvoorbeeld om uitgebreid boodschappen te doen. De ligplaatsen in Linz liggen buiten de stad (zo’n 3 kilometer), maar de stad zelf is zeker de moeite waard.

Meer informatie:
www.landkreis-deggendorf.de
www.deggendorf.de
www.linz.at
www.austria.info
www.mycn.at

Regensburg-Straubing afstand 51 km

Helaas weinig gezien van Regensburg, want ja: teveel regen om eens lekker rustig rond te lopen. Haventje van Regensburg is trouwens niet echt een aanrader. Oude drijvende en door de waterlijnzakkende meuk. Snap ik niets van: zo`n mooie omgeving en dan zo`n brak haventje...
Donau maakt meteen al veel goed. Vlak na Regensburg komen we meteen bij het Wahalla. Letterlijk. Een enorme tempel die de Bayerische koning Ludwig I heeft laten bouwen nadat hij geinspireerd terug kwam van een Griekenland reisje.
Helaas zijn er geen aanlegplaatsen voor sportboote, dus varen we door. Kerktorentjes, typisch witte Zuid-Duitse huisjes en de glooiende bergen op de achtergrond, maken de Schone Blauwe echt wel schon.

Straubing

Ok, ok orgineel is het niet, maar voor ons een groot moment. Onze eerste schnitzel aten we gisteren in een zeer aangename biergarten. Met een half varken op de maag maken we een wandeling door het stadje.
Eind van de middag varen we naar de Motorboot und Wasserkiclub Straubin. We lezen in de pilot dat alleen bootjes tot drie ton kunnen aanleggen, maar gaan toch even kijken, want in Straubing zelf mogen we officieel niet overnachten. De motorbootclub heeft een langere naam dan het groot is. Geen ligplaatsen dus en aangezien het verderop helemaal een havenloze woestijn is, keren we terug naar Straubing.
De zon zakt in de Donau en vlak voor de boeg zien we ineens de kop van een otter uit het water komen. We drinken nog een donker witbiertje en nadat alle cafeetjes om elf uur gesloten zijn, keren we terug naar de boot.
Vandaag zetten we koers naar Deggendorf.

Van Straubing naar Deggendorf 56km

We varen weg van Straubing waar we best nog wat langer hadden willen blijven. Maar hoewel vadertje tijd naar de achtergrond is gedrongen vanwege de stroomsnelheid moeten we toch aan onze dagelijkse quota denken en Deggendorf lijkt ons een zeer mooie bestemming. Onderweg passeren er meer schepen dan de dag ervoor en moeten we iets meer op onze quivive zijn. We raken een drijvend stammetje en zinken snel naar de bodem. Nee dat ook weer niet. Maar we blijven voortaan wel dichter bij de vaargeul. De breedte en diepte van de Donau zijn verleidelijk maar nu weten we wel beter. Deggendorf zelf heeft een zeer nette maar kleine jachthaven en de stad is (wederom) erg de moeite waard. Daar zou ik nog van alles over kunnen vertellen maar dat bewaar ik liever voor het tijdschrift. Behalve als ik bedolven word onder de smeekbedes!

Pontje op zn Donaus

www.snelcursusvarendbloggen.nl

Slippend van Deggendorf naar Passau 60 kilometer

Deggendorf is ook een plaats waar we nog wel een dagje zouden willen blijven, maar we moeten door richting Passau 60 km verderop. We gaan op ons gemakje over de Donau tot Richard, die achter het roer staat, mij attendeert op de stroming. Eerst denk ik dat hij wat onwennig stuurt, maar later als ik zelf aan het roer sta merk ik het ook, en hoe! Op de radar zien we dat onze snelheid over de grond tot boven de 18 km komt bij toerentallen van onder de 2000. We proberen er nog wat gas af te halen want waarom zouden we lang dit fantastische landschap vliegen in plaats van varen?

Met een rustiger gangetje sturen we met de afstandsbediening van de autopilot door, tot we recht op een boei afgaan en ineens in de problemen komen. Rust kan op het water razendsnel omslaan in een urgent probleem, blijkt ook nu weer. Natuurlijk halen we meteen de autopilot er af en proberen we weg te sturen, maar dat gaat voor geen meter! Letterlijk. Het enige dat we doen is slippen en het duurt even tot ik er achter kom dat onze snelheid ten opzichte van het stromende water te laag is. Erg logisch dat je dan niet kan sturen, maar logica staat niet altijd standby in een dergelijke situatie. Gelukkig maken we op tijd snelheid om weg te varen. De adrenaline keert gelukkig al snel weer terug naar een wat duurzamer niveau en even later varen we weer op de autopilot, met tien vingers in de neus, zoals onze voorganger al opmerkte verder. Maar vanaf nu wel met wat meer snelheid.

Van Heining via Passau naar Schlogen 45km

Al liggen we in Heining niet beschut (zie foto), ze hebben het er allemaal best voor elkaar. Ordnung muss sein en in deze streek lijken ze dat nogal serieus te nemen. Wij maken Passau onveilig en het wordt een latertje. Passau is de enige plaats die we hebben gezien waar niet alles om 23 uur dicht gaat en als we op de terugweg zowat tegen een discotheek aan lopen, lijkt het universum ons een signaal te geven. De disco is vol uitgelaten studenten, we maken snel contact en hebben een zomernacht zoals zomernachten horen te zijn.
De volgende ochtend is het al vroeg heet in de Tijgerhaai. Vroeger dan goed voor ons is. En waar is het universum als je het echt nodig hebt, vraag ik me daarna vergeefs af! Daar hebben lichtgelovigen trouwens ook wel weer een antwoord op en dat heeft weer te maken met het equilibrium, het idee dat het positieve en het negatieve altijd weer in balans worden gebracht.

s Ochtends doen we Passau, zo goed en kwaad als het kan. De temperatuur is boven de 35 graden en slippers zijn niet het ideale slenterschoeisel. Wel een leuk stadje trouwens, waar ik zeker drie dagen zou kunnen rondlopen. Op schoenen! We zijn echter van plan naar Schlogen te varen en omdat we twee sluizen door moeten, kunnen we niet te lang wachten met varen.
Voor de sluis is het druk en bij de volgende sluis ook, maar we lopen er redelijk vlotjes doorheen en genieten ondertussen van het uitzicht. Vlak na Passau zien we de Ill en de Inn in de Donau stromen. Passau wordt ook wel de driestromenstad genoemd en het leuke is: de stromen hebben allemaal een andere kleur waardoor er een palet ontstaat waar Bob Ross trots op zou zijn. Alleen kom ik er pas kilometers verder achter dat de camera op een verkeerde stand stond en alle fotos donker zijn.
Stom? Zeker, maar ik hoop toch dat het universum dit weer goed maakt verderop in de reis. Ook al geloof ik er geen zak van, ik beroep me graag op het equilibrium.

Terugvaren tegen de stroom op heeft geen zin, dus we varen door naar Schlogen. We passeren de grens met Oostenrijk en genieten steeds meer van de hoger wordende bergen met kerkjes en oude gebouwen op de hellingen. Het enige dat onze rust nog zo nu en dan verstoord is een speedboat die kennelijk geen idee heeft wat voorn kermis een motorboot kan worden bij golfslag.
Rond het avonduur komen we aan in de jachthaven van Schlogen, waarover later meer. Hier komt het universum weer in evenwicht en dreigt het zelfs heel ver door te hellen naar de positieve kant. Dat belooft niet veel goeds voor de volgende etappe.

Schlogen-Schlogen

We blijven een dagje in Schlogen, want de Duitse fotograaf komt savonds en we willen een million dollar shot maken van de Tijgerhaai die langs Die Schlogener Schlinge, een uturn in de Donau, vaart. Helaas zitten de weergoden niet mee. Het is een prachtige dag, maar we weten via Wetter.de dat er slecht weer op komst is. We gaan daarom niet voor avondlicht, maar proberen de foto op een later tijdstip bij twilight te maken. Ulli Seer komt dus rond het avonduur en daarom hebben we tijd voor andere dingen.

Bij hoge temperaturen die in de Tijgerhaai oplopen tot 44 graden, schrobben we de boot, tanken we 380 liter diesel, blijkt het toilet verstopt te zitten en ben ik na ruim een uur, met telefonische hulp van een technische collega, klaar met het vervelende karwijtje, eten we bij het campingrestaurant en zoeken we verkoeling bij het zwembad. Daarna kom ik op het ongelukkige plan om met de kano op een beverzoektocht te gaan. Er schijnen hier hordes bevers actief te zijn en in een meertje achter de haven is de kans op een ontmoeting maximaal. Met een cameratas, slippers en een fles water stap ik op de wankele opblaaskayak en peddel ik de natuur in. Natuur zie ik meteen al in de haven, maar wel van het soort dat niet waar ik mijn camera niet op durf of wil richten. Naturisme in een jachthaven is hier blijkbaar heel normaal.

Via een laag bruggetje ga ik stroomafwaarts verder en als ik halverwege het meer ben, word ik ineens belaagd door een zwerm kamikazehorzels. Hoeveel ik er ook doodsla: ze blijven zich op me storten. Ondertussen peddel ik in olympisch tempo terug, terwijl ik mijn hele lichaam neurotisch heen en weer blijf bewegen om de kleine monsters af te schudden. Sportvissers en mensen op speedbootjes kijken verbaasd naar het tafereel, maar eentje is zo aardig met een flesje anti-insectenspul in de lucht te zwaaien. Ik raak mn slippers kwijt, kom bezweet en in shell shock terug in de haven, maar heb wel een heel peleton horzels om kunnen omleggen. De slag is gewonnen, de oorlog verloren.

Eind van de middag prepareren we de boot voor de fotosessie. Als Ulli er is maken we onder het gemak van een Radler, het enige alcoholarme biertje op aarde dat toch naar bier smaakt, het plan van aanpak voor de avond en de volgende dag. Daarna moet Ulli de berg op klauteren voor een goed uitzichtpunt. In de u-bocht wil de Duitse freelancer ons hebben en wel precies in het vaarwater van het vrachtverkeer. En dan met stroom mee stilliggen voor een foto met lange sluitertijd: goed idee! Na heel wat uitwijkmanouevres lukt het en keren we in het donker terug. Als het licht goed is worden we om een uurtje of half zes gewekt, om nog een foto bij ochtendlicht te maken. Daarna staat de tocht naar Linz op het programma, maar helaas met sombere weerspellingen. sNachts trekt er een flinke onweersbui over en slapen we met deuren en ramen dicht. Nog net niet gestikt van het zuurstoftekort trekken we sochtends, met baggerweer, maar mooie mistflarden in de bergen, verder naar Linz.

Terugblik op de driestromenstad Passau

Druilerige start

De aankomst op de schöne blaue gaat met heel veel grijze druppels gepaard. Vincent en Richard verwelkomen ons in de nogal troosteloze haven van Linz met koffie, een goeie overdracht en een proefvaart. Weg, en in krap 2 uur tijd zijn we 24 kilometer verder!!! En een eerste sluis met 10 meter verval, gelukkig met glijbolders. Erg fijn om er een beetje in te komen! Net als het pientere pookje trouwens.