home
Etappe 7: Bamberg – Main-Donaukanaal – Regensburg
We varen van Forchheim naar Herzogenaurauch, Neurenberg, Berching, Hirschberg, Dietfurt, Haidhof, Kelheim, Kapfelberg en Regensburg.
Etappe nummer zeven is een wat langere, maar je hebt hier niet meer met stroom tegen te maken. Het Main-Donaukanaal is 180 kilometer lang, telt 10 jachthavens en 16 sluizen. Deze hebben over het algemeen veel verval, maar dankzij drijfbolders en glijstangen hoeft dat geen probleem te zijn.
Zeker het zuidelijke deel van het kanaal is landschappelijk de moeite waard; hier is gebruik gemaakt van een bestaande rivier, de Altmühl. Dé plaats van belang is Neurenberg waar na WO II de rekening werd vereffend met de nazi’s. Ook deze stad is in WO II zo goed als vernietigd, maar historische delen zijn er nog wel.
Regensburg (net op de Donau) is eigenlijk de verkleinde versie van wat Nürnberg ooit was: een rijke historische stad. Heel mooi nog en met afmeermogelijkheden pal buiten het oude centrum.
Meer informatie:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Main-Donau-Kanal
www.binnenvaartinbeeld.com
www.rivers.nl/vaargebied
tourismus.nuernberg.de
www.nuernberg.de
www.regensburg.de
www.regensburg.de/stadrondleiding
www.1mycn.de
http://www.bmyv.de/
Etappe 7, dag-1 Bamberg Forchheim 28 kilometer
Inmiddels liggen we met de Tijgerhaai in Forchheim en hebben
we er zes uur varen opzitten. Mijn laatste keer met de redactiemotorboot
was
een etappe tijdens de monstertocht naar Berlijn en in 4 jaar is er veel
veranderd aan de Gillissen rondspantwaaiersteven van de Waterkampioen -
ten
goede, zeker als het gaat om de bestuurbaarheid. Niet dat de Haai zo
slecht
voer (twee vingers in je neus), maar nu kan zelfs een motorisch
gestoorde
blindengeleidehond ermee varen; tien vingers in je neus, zeg maar.
Vooral de
autopilot en ik hebben inmiddels een sterke band: wat een ge-wel-dig
ding, die
moet ik ook hebben op mijn eigen Pilot.
Na ons vertrek passeerden we een indrukwekkend aantal
bruggen waarvan de hoogte niet in de kaart is weergegeven. En om nog
maar eens
wat te mopperen: de marifoonkanalen van de sluizen, zoals ze in de pilot zijn
weergegeven, kloppen ook niet.
Gelukkig zijn de bruggen veel hoger dan de 4,35 meter van onze
boot, en de VHF-kanalen van de sluizen staan op borden langs de kant Zo
ingewikkeld is het dus ook allemaal niet. Inmiddels hebben we drie
sluizen
achter de rug, met een gemiddeld verval van een metertje of zeven.
Tijgerhaaitje
op de middenbolder, motor in zijn werk en dan drukt de boot zich tegen
de kant
alsof de sluiswanden magnetisch zijn. En als je in je eentje in de sluis
ligt,
ben je zo niemand tot last.
Straks gaan we Forchheim in, volgens sommige reisgidsen een
van de mooiste plaatsjes qua vakwerkhuizen. Het haventje in de stad is
al leuk:
we liggen bijna onder een middeleeuwse boogbrug. Handig: supermarkt op
150 meter, en de oude
binnenstad op een kwartiertje kuieren bij 33 graden. Dat kan dus ook in
tien
minuten.
Tenslotte nog even over de wedstrijd van gisteren... Nou, laten
we dat maar niet doen. De oranje versierselen verwijderen we vandaag van
de
Tijgerhaai, de oranje shirtjes liggen in de waszak; we prijzen de grote
roerganger dat we in elk geval niet onder Nederlandse vlag door het land
van de
Weltmeister hoeven te varen. Met Duitsland op de derde plek voelt dat op
de een
of andere manier toch lekker ;-)
Etappe 7, dag-2 Stadsbezoek Forchheim 0 kilometer
Na
het ‘publishen’ gaan we de stad in: Forchheim, volgens sommige gidsjes een van
de mooiste vakwerkstadjes van Duitsland. Vanaf de eerste brug hebben we een
mooi uitzicht over de jachthaven – de brug dateert van 1746 en telt twee bogen
die net te laag zijn om er onderdoor te varen.
De tweede brug voert over de
Autobahn, maar heel veel last hebben we niet gehad van voorbijsuizende auto’s.
Forchheim is echt een leuk stadje. En da’s niet alleen omdat er vier (!)
bierbrouwerijen zijn gevestigd: de Greif-, Neder-, Hebendanz- en de
Eichhom-brauerei. Niet flauw. In een gidsje ontdek ik zelfs nog een Forchheimer’
lijfspreuk: ‘Essen und Trinken hält Leib und Seele zusammen’.
Daar kunnen we het niet mee oneens zijn.
Maar ik sluit Forchheim pas in m ijn
hart als ik ontdek dat de stedelingen jaarlijks de verkiezing van de
Forchheimer Bierkoningin houden… Toppertjes, die Duitsers, dáár houden we van.
ALTSTADT
Het eerste plein dat we in de Altstadt tegenkomen wordt
omzoomd door prachtige vakwerkhuizen. In het autovrije winkelgedeelte herinnert
een open goot met kraakhelder snelstromend water aan de open riolen uit de
Middeleeuwen, en boven elke etalage zien we opnieuw vakwerkgevels. Op het gemak
genieten van al dat moois zit er vandaag echter niet in.
De temperatuur is
gestegen tot 37 graden (in de schaduw!) en we hebben nog maar één missie: een
ventilator scoren voor in de Tijgerhaai. Onze queeste voert ons naar de rand
van de stad en eenmaal aangekomen kopen we de volledige voorraad op; we hebben
een hekel aan half werk.
Gewapend met twee stuks storten we na opnieuw een
flinke wandeling neer op een terras op het centrale plein voor een biertje. Bij
de Backerei kopen we Praetzl’s – een soort zoute krakelingen (die niet kraken),
voor een lunch aan boord. Want: we gaan voor anker om af te koelen.
ANKEREN
Aan boord is de temperatuur opgelopen tot 43,7 graden. We
gooien de Haai los en varen driehonderd meter terug richting sluis, naar een
zijtak van de rivier Regnitz. Daar kan het anker los. Na een paar frisse duiken
lunchen we in de kuip, terwijl links en rechts sportboten voorbijrazen – we
blijken midden in een waterskibaan te liggen. In Nederland zou je de getatoeerde
Sjonnies dan al op het zwemplateau hebben gehad; hier zwaaien we vriendelijk
naar elkaar en steken we duimen omhoog. ‘Top mannen, wat kunnen jullie een knap
kunstje!’ – Duh!
Als de lucht begint te betrekken manoeuvreert Arthur de
Tijgerhaai terug in z’n box. De eerste druppels vallen en later op de avond
start een serieus onweer. Zalig – als we ’s avonds in de slaapzakken schuiven,
wijst de thermometer 23,6 graden aan – een verschil van ruim twintig graden…
Etappe 7, dag - 3 Forchheim – Nürnberg 37 kilometer
Vandaag varen we samen: Sir Hendrik en Tijgerhaai. De Sir Hendrik is de Grand Banks 32 van Henk Hartkamp, die we onderweg tegenkwamen (waarover ook eerdere Tijgerhaaivaarders schreven). Henk is net als wij onderweg naar Boedapest en daardoor zien we elkaar regelmatig - grappig toeval.
Henk vaart sommige stukken in zijn eentje en andere etappes vliegt of treint er bemanning in. Aardige vent, we lachen wat af. Als ik `s morgens naar het -keurige - sanitairgebouwtje wandel om te douchen, vraagt een andere passant of we er bezwaar tegen hebben dat hij aansluit. Alleen is maar alleen, vindt-ie en qua sluizen is het ook handiger.
Met een mini-colonne vetrekken we uit Forchheim. Eerst nog even afrekenen: 15 euro per nacht. Bij gebrek aan `Hafenmeister` te deponeren in een envelop die vervolgens in de brievenbus van de watersportvereniging moet worden gestopt.
TWINTIG METER VERVAL
Drie sluizen hebben we te gaan vandaag, met een stevig verval: 18,3 meter voor de eerste, 20 voor de tweede en zelfs 21,2 voor Nummer Drei. Je vaart dan echt een ontzettend diepe `put` binnen: als ik omhoogkijk, lijken de sluiswanden net op te houden. Opnieuw schutten we op de middenbolder met de motor in z`n werk. Omdat we met de drie bootjes flink afstand houden, zijn we daarmee niemand tot last.
Tijdens het schutten kolkt het water alsof het monster van Loch Ness elk moment kan bovenkomen. Als we een bolder op de sluiswand moeten overpakken haal ik de motor even uit z`n werk, Arthur belegt de landvast op de volgende bolder, en de motor gaat er weer op. Dat doen we tien bolders langs, tot we weer over het land kunnen uitkijken. `t Begin een beetje op werken te lijken...
Na de tweede sluis haakt het Duitse motorbootje af. Hij stopt in het jachthaventje van Süsen. Jachthaventje is eigenlijk nog teveel gezegd: een gat van misschien veertig bij veertig meter, met een huisje op de kant en en enorme vlaggenmast waar een paar watersportvaandels hangen. Meer is het niet.
BIJNA-BOTSING
Landschappelijk en qua vaarwegen is dit traject niet heel bijzonder - het Mainz-Donaukanaal is hier echt wat je ervan verwacht: een kanaal. Een rechte sloot die op sommige plekken boven het landschap uitsteekt. Dat levert leuke panorama`s op, vooral als we `ns een dorpje passeren. De belangrijkste ontdekking van vandaag is echter dat we ook op het dak van het stuurhuis kunnen zitten met onze vouwstoeltjes. Afstandbediening van de stuurautomaat op schoot, kop koffie of een fles water erbij en lekker rondkijken.
We passeren Erlangen, met de eerste flats van onze etappe, en als we Nürnberg naderen, zien we de eerste tegemoetkomer: een flink binnenvaartschip. Als ik vanaf het roefdak foto`s maak van deze ontmoeting, hoor ik een noodkreet van Arthur. Ik kijk op en zie dat de Tijgerhaai een plotselinge bocht naar bakboord maakt en midscheeps op de vrachtvaarder afstuurt - de schrik slaat om m`n keel. Ik spring van het dak in de kuip en spint naar voren om de autopilot eraf te halen en weg te sturen van een schijnbaar onvermijdelijke botsing.
Precies op dat moment heeft Arthur de tegenwoordigheid van geest om met de afstandsbediening de boegschoef te activeren, waardoor de Haai weer van het binnenvaartschip afstuurt - het scheelt niet meer dan drie meter, misschien twee...
RADLER
Later proberen we te beredeneren wat er is gebeurd. Waarschijnlijk werd de Tijgerhaai door de boeggolf van de binnenvaarder een paar graden naar stuurboord gezet, en wilde de stuurautomaat dat corrigeren. Of raakte het gyrokompas misschien in de war door die enorme klomp staal die voorbij kwam.Anyway: we komen met de schrik vrij en de enige `schade` die we hebben is een enorme blauwe plek op de zool van mijn voet: bij mijn noodspong in de kuip landde ik op een punt van de bakskist - Au! Volgende keer halen we de stuurautomaat er dus maar even af...
In de haven van Motoryachtclub Nürnberg proosten we op de goede afloop. Alleen blijkt het `s morgens in Forhheim gekochte bier `Radler` te zijn, een soort Sneeuwwitje: bier met sinas. Hoeveel pech kun je hebben op 1 dag?
Etappe 7, dag-4 `Profi an Bord!` De hele dag op stap met de fotograaf
Gisterenavond is de fotograaf ingevlogen met z`n millieu-Prius en vandaag verkennen we samen de sluizen voor een openingsfoto voor onze reportage in de Waterkampioen. Zelf maken we ook kiekjes aan boord, maar voor `t echte werk komt de professional een paar dagen aan boord. Na de sluizen bezoeken we Regensburg om foto`s te maken - tegen de tijd dat we daar met de Tijgerhaai zijn, is onze fotograaf namelijk al lang weer thuis. In de auto maken we een plan - op de rol staan (natuurlijk!) het scheepsvaartmuseum, we gaan naar de Dom, we bezoeken het Alte Rathaus en zo nog een paar dingen.
VOUWFIETSEN
De temperatuur is inmiddels weer moordend: 36 graden. Dat zorgt voor een zweet-kont op onze vouwfietsjes die we uit de Prius toveren. Het voetgangersgebied in het centrum is ook toegankelijk voor fietsers en ik laveer de vouwert door het winkelpubliek - ik blijk er veel bekijks mee te trekken, maar dat is ook niet zo gek als ik me realiseer dat `t net is alsof het achterlichtje uit mijn kont steekt. Gelukkig kent niemand me hier.
Nooit geweten wat je je moet voorstellen bij `schilderachtig`, maar nu ik in Regensburg ben geweest weet ik `t: P-R-A-C-H-T-I-G. Z`n boogbrug doet me denken aan Praag en het uitzicht op de stad is fenomenaal. Ook het scheepsvaartmuseum is interessant; het is gehuisvest in een ouwe stoomsleper. Je moet wel een doorzetter zijn (of een journalist) om je met dit weer onder het gloeiend hete dek te wagen.
SCHEEPVAARTMUSEUM
Het museum gaat over de vrachtvaart op de Donau en onderdeks staan veel scheepsmodellen uit vervlogen tijden. Met een maquette wordt getoond hoe dat in `the old days` gebeurde: jagen! Ik tel zomaar dertig paarden die een sleepverband voorttrekken. Het museumschip zelf liep in de Tweede Wereldoorlog op een mijn van de Geallieerden, die met parachutes in de Donau werden gedropt om olietoevoer van de vijand stil te leggen. En zo ging de `RUTHOF` in `44 naar de kelder, om in 1956 weer gelicht te worden. Volgens de dienstdoende vrijwilliger aan boord - de boot heeft 400 leden - kregen ze de stoommachine met een paar klappen weer aan de gang. 
ZONNESTEEK
Later op de dag krijgt de fotograaf `t op z`n heupen: hij wil de Dom beklimmen, voor een paar foto`s van boven. Ik schat dat `t 323 treden omhoog zijn, met 36 graden... Zonnesteek, luidt mijn diagnose. Gelukkig is de kathedraal als we er aan komen fietsen gesloten.
In het avondzonnetje fotograferen we de boogbruggen, kijken we nog even hoe verschillende schepen zich tegen de enorme stroming tussen de brugpeilers op worstelen, en maken we foto`s van gezellige terrasjes. Regenburg is een universiteitsstad en we zien veel jongelui genieten van prosecco`s, biertjes en elkaar. Vooral op de Bismarck Platz is het gezellig tot in de kleine uurtjes...
Filmpje!
Etappe 7, dag-5 Nürnberg - Berching 55 kilometer
`t Saaiste Stuk... Ik kan er lang over schrijven of kort, en ik hou `t kort: de etappe Nürnberg - Berching was het saaiste stuk van onze tocht. Een lang, recht kanaal, met oevers van gestapelde steentjes en een vrij eentonig landschap.
De sluizen zorgden wel voor leuke afwisseling - zes stuks op deze etappe, zonder uitzondering met een verval van rond de achttien meter. En op elke sluis stond onze fotogaaf-Dees, voor een openingsfoto bij onze reportage. Want als het iets is dat onze tocht domineert, zijn het wel de enorme sluizen die het Mainz-Donaukanaal helpen aan z`n hoogteverschillen. 
DRIJFBOLDERS
Tijdens de tocht maken we kennis met drijvende bolders; waarvoor onze eeuwige metgezel Henk (van de Sir Hendrik) ons bij het afscheid nog waarschuwde: `Goed opletten, want ze gaan niet altijd mee omlaag...` Dat merken we tijdens onze tweede sluis: de lijnen spannen zich, kraken zelfs maar de bolder op de sluiswand geeft geen krimp. Als de Tijgerhaai langzaam scheef begint te hangen, neem ik een beslissing: los! Dat gaat in een oogwenk, ook omdat we onze meerlijn zo hebben belegd dat-ie zichzelf niet kan afknellen.
Door de losschietende Tijgerhaai katapulteert de drijfbolder omhoog en weer omlaag, en zakt vervolgens met ons mee naar beneden, netjes volgens z`n gebruiksaanwijzing. Met het `pientere pookje` - de bediening voor onder meer de boeg- en hekschroef - manoeuvreer ik de Haai opzij en kan Arthur opnieuw vastmaken. Het schutten verloopt vervolgens voorbeeldig, net zoals bij alle volgende sluizen. 
YOUTUBE
Bij de laatste sluis maken Dees en ik een filmpje voor op de website en Youtube. Vanaf de kade demonstreer ik de afstandsbediening van de Tijgerhaai, die gekoppeld staat aan de stuurautomaat, de boeg- en de hekschroef. Het is best bijzonder wanneer je een tien-meter-schip als een modelbootje rondjes kunt laten draaien, vooruit- en achteruit laat varen en vervolgens weer doodleuk aan boord stapt. De Haai laat zich tot op de centimeter nauwkeurig manoeuvreren; de stootwillen houden we gewoon binnenboord bij het aanmeren.
Ik raak steeds meer verliefd op dit systeem, en stiekem droom ik van zo`n zelfde setje op mijn Pilot-motorbootje. Al besef ik dat ook zo`n stuurautomaat z`n beperkingen kent: bij elke binnenvaarder die we tegenkomen staat-ie keurig `standby` om verrassingen te voorkomen.
BERCHING
Na een uur of zes varen zijn we bij ons eindpunt van vandaag: Berching. De Yachthafen is klein maar netjes en we hebben zelfs wifi beschikbaar - het wachtwoord hangt op het prikbord. De verrassing van vandaag is echter Berching zelf, een piepklein stadje, met prachtige vakwerkhuisjes, smalle steegjes en twee pleintjes. Buiten de twee smalle stadspoorten is een camperplek en er wandelen een paar toeristen over de kasseitjes in het kleine centrum.
Voor een warme maaltijd zijn we te laat, lijkt `t: de twee Duitse restaurants hebben de keuken om negen uur `s avonds al gesloten. Maar we kunnen nog terecht bij de Griek, voor een voortreffelijke maaltijd, met uitzicht op de stadspoort...
Tijgerhaai in Duitse sluis
Etappe 7, dag-6 Berching - Kapfelberg 58 kilometer
De heuvels lijken te groeien, er komen mooie bochten in
het parcours, we zien rotsen en hoog in de bochten stoere burchten van waaruit
je een mooi uitzicht over de rivier moet hebben.
ANJA
Dit
is het Altmuhtal, genoemd naar de rivier Altmüh waarover de Tijgerhaai z`n weg
zoekt. We sluizen opnieuw bergaf, met drijvende bolders op de sluiswanden.
Zonder uitzondering bevinden die zich aan bakbord. Dachten we. Want in een van
de vier sluizen zitten ze toch echt aan stuurbord, maar dat zien we pas als we
de sluis invaren. Eventjes de ballen verhangen en we kunnen aan de kant. Het
verval is niet meer zo heel erg groot en opnieuw haken we de hele reis aan bij
een vrachtvaarder: de Anja.
Ruim voor elke sluis meld ik me op het VHF-kanaal
dat langs de oevers staat aangegeven, om te vragen of we met Anja mee mogen
sluizen. Wel zo netjes. We worden vriendelijk te woord gestaan en kunnen iedere
keer mee naar beneden.
DE
DONAU!
Wij
hebben de eer om de eerste meters op de Donau te mogen afleggen. De overgang
van Mainz-Donau kanaal naar de Donau verloopt vlekkeloos - je hebt niet het
idee dat er iets verandert. Het water is minder blauw dan het liedje doet
vermoeden - alleen de stroming neemt fors toe.
Bij een kiezelstrandje ankeren
we, met het idee om vanaf de kant een paar foto`s van de boot te maken. Maar de
stroming is te fors om zwemmend met een camera in de lucht aan de wal te komen.
Dan maar lekker zwemmen, of beter: dompelen achter het zwemplateau. Want als je
je door de stroming te ver laat afzakken, kom je alleen borstcrowlend terug bij
de Tijgerhaai.
Wat
hier ook anders is dan op het kanaal: het grote aantal sportboten en jetski`s.
We moeten voortdurend uitkijk houden om te zien wat er om ons heen gebeurt. Zo
zien we een jetski met ik 100
kilometer per uur voorbijrazen. Als we later een paatje
maken met de `schipper` (eigenlijk vooral om naar z`n mooi gebruinde vriendin
te kijken, in een gele bikini achterop), horen we dat z`n raket 255 peekaa
heeft en een top haalt van 122
km per uur. Dusss...
HARLEY`S
Jachthaven
Saal slaan we over. Ziet er ongezellig uit, op een industrieterrein. Volgens de
Donau-pilot is Yachthafen Kapfelberg een betere keuze, hooguit zes kilometer
verder. Met zo`n stroming is dat minutenwerk. Aanmeren gaat moeiteloos in het
beschutte haventje, dat overigens wordt gedomineerd door `Sjonnieboten`.
Bij de
havenmeester rekenen we het hoogste bedrag af van onze tocht: 20,50 euro,
inclusief stroom. En om warm te kunnen douchen moet je een euromuntje
meenenemen. Daar is overheen te komen.
We
eten in een restauranje ietsje verderop: schitzel met champignonroomsaus, voor
7,80 euro pp. En we vergapen ons aan de tien Harley`s voor de deur. En aan hun
bestuurders, die naar drie, vier halve liters `Weizen` nog gewoon op hun
bovenmaatse tweecilinders stappen.
Zelf slingeren we op onze vouwfietsen terug
naar de Tijgerhaai.
Morgen
komt Waterkampioen-collega Vincent aan boord, vanuit Nederland - hij vaart het
laatste stuk naar Regensburg mee. Zo kunnen we `m de boot uitleggen, met al die
nieuwe spullen aan boord. Het maakt `t sluizen, aan- en afmeren supereenvoudig
maar je moet wel even weten hoe `t werkt. We sms`en nog even het adres en
duiken in de koffer.
Etappe 7, dag-7 Kapfelberg - Regensburg 18 kilometer
PROVIAND
Samen
met twee vrienden is-ie `s nachts al gaan rijden en tegen tienen stappen ze aan
boord. Zelden zoveel bagage en proviand op een boot gezien, trouwens: in alle
vroegte lijken ze de complete supermarkt te hebben geplunderd. Zelfs de
barbcue-van-thuis is mee. Die zullen niet van de honger omkomen.
Na
de koffie vertrekken we - een van Vincent`s vrienden stuurt de auto (waarmee
wij weer terug naar Nederland rijden) alvast naar de jachthaven in Regensburg.
UURTJE
VAREN
Een
kleine twintig kilometer, met pakkembeet 5 km/u stroom-mee. Moet in dik een uur
te doen zijn. Vincent stuurt de boot de haven uit; beetje onwennig nog, maar
niks om je voor te schamen: zo verging `t mijn eerste keer ook. Kop- en
hekschroef doen wonderen en varen op stroom is ook niet al te ingewikkeld. De
eerste tegenvaller wordt gevormd door twee binnenvaartschepen. Die gaan altijd
voor, bij het sluizen en zo liggen we dik een uur `in de wacht`.
We gebruiken
de tijd om aan- en afmeren te oefenen met de nieuwe crew, en leggen uit hoe je
op de middenbolder kunt sluizen, met de motor in z`n werk.
De
tijd vliegt en even later springt het licht al op dubbelgroen. Vincent
manoeuvreert van wal en vaart de Tijgerhaai probleemloos de sluis in.
Geen
drijvende bolders dit keer, en zo heeft de nieuwe crew meteen de vuurproef.
Vanaf hier wordt de Donau fors breder, merken we. Ik zie een uitgestrekte
watervlakte voor me, hier en daar drijven halve bomen in het water - goed
uitkijk houden dus, ook achterons, met het oog op sportboten of beroepsvaart.
SPORTSLUIS
Nog
1 sluisje scheidt ons van Regensburg, maar daar komt tegenvaller-2 van vandaag:
de sportsluis (verscholen in een hoek aan stuurboord) mogen we niet in. Qua
breedte (de Haai meet 3.30
meter) zou `t net gaan, maar de 1.10 meter diepgang die
in het Boordboek staat, `ist ein Problem`, aldus de skuismeester van de
beroepshaven, die we via de marifoon raadplegen. Kom maar via de beroepssluis,
kraakt het door de VHF. En ik voel me meteen chagrijnig worden.
We moeten dus
bovenlangs en missen daardoor het mooiste deel van onze tocht. Nu moeten we via
het nieuwe deel van Regensburg, langs industrie en flats. Zo zien we niets van
de stad, de Dom en van de prachtige - en qua stroming uitdagende - middeleeuwse
boogbrug. En als we vervolgens bij de beroepssluis ook nog driekwartier `in de
wacht` worden gezet omdat er nog ergens een binnenvaarder `mee` moet, baal ik
als een stekker. Wat een uurtje varen zou zijn, is inmiddels vier uur
geworden...
TUKKIE
DOEN
Een
domper aan het slot, maar So Be It. Na de sluis parkeren we de Haai in de
Yachthafen van Regensburg, al is dat een erg flatteuze naam voor het gat met
ouwe meuk waar we de boot dubbel leggen. Een lelijke bijna-beroepshaven met
gammele steigers en een uitzicht op grauw staal en oude havenloodsen. Vincent
heeft er geen moeite mee - die heeft net dik acht uur rijden achter de kiezen
en wil graag even een tukkie doen. Begrijpelijk.
We pakken onze biezen, maken
nog een paar foto`s met de iPhone en ik twitter BayBay Tijgerhaai aan de followers.
We
vertrekken - `t zit erop. Een machtig mooie tocht over het Main-Donau-kanaal en
een stukje Donau.
Met bloedend hart neem ik afscheid. En stiekem hoop ik op een
allergische aanval voor Vincent - één telefoontje is genoeg om om te draaien.
Want wat mij betreft varen we die schuit zélf naar Budapest...
Reacties op deze etappe
Momenteel zijn er 5 reactie(s) | [plaats zelf een reactie]
Arjan de Graaf - Geen idee wat je tegen haar hebt gezegt, maar het lijkt net of ze een beejte rode kop heeft gekregen van je.. lijkt mij een beejte op een zweempje ofzo. Ik zag het pas ook al bij de post Feestje (de mensen in het zwembad.) Kan ook zijn dat mijn kleuren niet goed zijn, ik heb mijn bril nu ff niet op..
Door hUcreOZpAgHmKa op 15-07-2012 18:47
uMkzEC xpdtmndcxxqk
Door feopCPlcJnhMilzzC op 16-07-2012 12:38
cqEQKY , [url=http://ptgofsikojed.com/]ptgofsikojed[/url], [link=http://zpjtqmhxhfbt.com/]zpjtqmhxhfbt[/link], http://pdvmjuhdbpec.com/
Door ISWxgeooMOL op 16-07-2012 19:06
PwVQiJ qhcchwjnhjub
Door iIsfZXVKFMXD op 17-07-2012 07:13
8LHC7L , [url=http://czgpbxhzhfgx.com/]czgpbxhzhfgx[/url], [link=http://lmcrcjsqsdrd.com/]lmcrcjsqsdrd[/link], http://dloetofzjdzk.com/
Door IdJZJyiB op 18-07-2012 21:05
