home
Etappe 5: Aschaffenburg – Würzburg
De vijfde etappe voert van Erlenbach, Gross Heubach, Miltenberg, Bürgstadt, Stadt Prozelten, Wertheim, Bettingen, Wernfeld, Karlstadt en Laudenbach naar Würzburg.
De Main is niet alleen een belangrijke transportrivier voor het midden en zuiden van Duitsland, de omgeving is er ook über-Duits. Dorpen en kleine steden hebben maar weinig van hun historische uitstraling verloren en zijn vaak dicht op de rivier gebouwd omdat het dal niet zo breed is.
In Wertheim kunnen we bij de plaatselijke motorbootclub middenin het stadje afmeren. Uit de heuvels komen de beroemde Duitse wijnen, waaronder Riesling. In de historische stad Würzburg, waar je bijna pal onder de vesting Marienberg afmeert, vind je typisch zuidduitse specialiteiten.
Meer informatie:
www.tourist-wertheim.de
www.wertheim.de
www.wuerzburg.de
Etappe Aschaffenburg - Aschaffenburg
Uitgezwaaid door een aardige Duitse meneer (die op de steiger stond te
wapperen met een zwartroodgele vlag) vertrok Bert met vrouw
en twee zoontjes voor de eerste kilometers richting Miltenberg. Zonnetje,
weinig scheepvaart en met 2300 toeren 10 km/u over de grond stroom op.
Bij de eerste sluis, Obernau, lag de Tijgerhaai prachtig in balans op
zijn beurt te wachten, stationair draaiend, neus in de stroom met de
stuurautomaat... totdat de boot wegzwaaide. Richting een binnenvaartschip
dat - uiteraard - net uit de sluis kwam. Roer overgenomen, gas erop en
weg. Maar niets dus. Wel toeren, geen power. Snel met boeg- en hekschroef
zijwaarts weggedweild bij het schip, zweet blank voor de kop. Met behulp
van de stroom en de nog werkende achteruit een 'veilige' ankerplek
gezocht, ondertussen roepend tegen vrouw en kinderen wat een avontuur
dit wel niet was, op vaderdag. Via marifoon sluis geinformeerd, aardige
sluiswachter. Wilde wel rondvragen voor een sleepje terug naar
Aschaffenburg. Uiteindelijk kwam de 'Brula' langszij, een 20-tons
rivierschip uit 1923. De hulpvaardige en bekwame schipper (snapte het
spel met de springen) onderbrak zijn tocht en bracht de Tijgerhaai
terug naar A'burg. We hebben de beste man en zijn vrouw een fles
Beerenburg aangeboden.
Terug in Flosshafen verschillende wijze meneren bij de boot. Op zondag
viel er niet veel te bellen, dus besloot ik om de wijste raad op te
volgen: duik in het water om de schroef te controleren. Ik vroeg hoe
koud het water was. Een van de mannen antwoordde door met zijn duim en
wijsvinger drie centimeter uit te beelden. Toch gedoken, propeller ok.
Maandag komt een ZF-monteur, die gaat bekijken waarom de Tijgerhaai
wel achteruit, maar niet meer vooruit wil.
De langste dag van het jaar
Maandagmorgen in Aschaffenburg. In afwachting van de monteur hangen we
wat rond in de haven. Een blazende moeder zwaan komt langszij met haar
zes 'lelijke jonge eendjes'. Fabrieksbrood vindt gretig aftrek en wordt
door moeders met harde hand verdedigd tegen andere watervogels. Dan
kondigt het doffe gedreun van een trommel de komst aan van een enorme
kano van de SSKC Aschaffenburg. Twintig jonge dames proberen enige
synchroniciteit te brengen in hun gepeddel. Overigens is er op de
boulevard, aan de voet van slot Johannisburg, een park met een
geweldig speeltuintje. Alles in hip roestvast staal en verantwoord
hout.
Nog steeds geen monteur... een ambivalent gevoel dringt zich op: aan
de ene kant zegt je gevoel dat de Tijgerhaai door moet, door naar
Boedapest, anderzijds zijn technische problemen 'part of the glamour'
en levert deze toestand wellicht waardevolle informatie voor toekomstige
gestranden.
Dan verschijnt om drie uur monteur Mathias Koppold, die slechts kan
constateren dat de keerkoppeling keurig voor- en achteruit schakelt...
totdat we losgooien voor een Probefahrt en de Tijgerhaai niet meer
voor- en nu ook niet meer achteruit wil. Na nog een paar indringende
telefonische consulten gooit Mathias het hoge woord eruit: de boot moet
op het droge om Het Probleem in de sail drive te onderzoeken. Wo? Do,
in Stadtprozelten, 55 km stroomopwaarts. Rest ons nog het probleempje
dat de Tijgerhaai niet vooruit wil, laat staan bergopwaarts. Maar in
nood leer je je medemens kennen, en het zojuist gearriveerde
Nederlandse stel Bob en Lilly bieden, met hun motorboot van 2 x 260 pk
een sleepie aan... een fantastisch aanbod, want het gaat hier oom 55
kilometer stroom tegen en zes serieuze sluizen. 's Avonds maken we een aanvalsplan: gekruiste sleeplijnen, marifoonkanaal voor inter-shipcommunicatie. Vertrek: 8.00 uur.
Gekoppeld samenstel
Vanochtend voer de Tijgerhaai voor de zesde keer langs slot Johannisburg,
om voorlopig niet meer terug te keren. Het slepen met 2 gekruiste lijnen
bleek geen succes. Boven de 9 km/u gierde de T'haai kriskras over de
Main. Er viel zowel voor Bob op de Voyager als voor mij niet tegen te
sturen. Ik dacht nog, iets langzamer is ook goed, maar Bob vond van niet.
In sluis Obernau legden we de Tijgerhaai langszij met lange springen en
13 stootwillen. Groot succes: op de kalme en bijzonder rustige Main zette
de schipper het gekoppelde samenstel op 14 km/u over de grond. Dat is
sneller dan de rompsnelheid van ons bootje en ik stond met enige zorg
naar bolders en lijnen te kijken. Spanning ten top: als ik met 80 kg op
een spring van 5 meter ging staan, zakte deze nog geen twee duim in.
Onze gele bal in de mast is ook een samenstel: de grote ronde fender met
daaromheen een geel minijurkje. Sluisdeuren gingen voor ons open!
Over een uurtje zijn we bij de werf, waarvan de eigenaar enthousiast
reageerde op onze reis-site.
Tijgerhaai weer wat dichter bij Boedapest
Door alle saildrive-ellende vergeten we bijna waar we varen: het is hier een levensgrote versie van een Marklin-hobbyzolder. De Main is lieflijk, met opvallend weinig verkeer.
Tussen hoop en twijfel
Het gevoel dat we nu echt gestrand zijn, dringt zich op. De glans van het avontuur is er even af. Projectlijder Bertel, Herr Hock en ik bellen met VW, ZF en Garantex, om als de sodebliksem een nieuwe of een gerepareerde saildrive onder de Tijgerhaai te krijgen.
Vanavond eten we weer een Weltmeisterschnitzel in restaurant Stern. Die worden geserveerd met steekwagens.
De Tijgerhaai uit het water
Er waren een Manitou en een trekker voor nodig, maar de Tijgerhaai staat nu echt op de wal. Het probleem was duidelijk: de schroef draait rond zonder weerstand. Herr Hock van de werf is duidelijk, de Getriebe is kapot. Reparatie kost 1 a 2 weken... en ons schema dan? Of er wordt een nieuwe gevonden. Even geduld a.u.b.
Herr Hock wist nog wel te vertellen dat de Main steeds mooier wordt... Als we zouden kunnen doorvaren, dat wel.
Zo ver en toch zo dichtbij
Voor de poort van de motorenfabriek van Volkswagen. Daar achter ligt ergens een saildrive die ons weer op weg kan helpen. De lastigste vraag die je hier kan stellen is of je een onderdeel mag meenemen. Ik wacht nog een half uur en dan is het jammer maar helaas richting Tijgerhaai en een oplossing zoeken om nog op tijd in Boedapest te komen.
Diagnose gesteld
Na uitgebried onderzoek was er niets te vinden in de saildrive van de Tijgerhaai wat kon verklaren waarom de boot niet meer voor of achteruit ging. Maar na uitgebreid telefonisch onderzoek met diverse deskundigen kwam het verlossende oordeel van van Stigt uit Gorinchem. Kijk op de foto en zie de uitvergroting. Daar zitten metalen en zwarte plaatjes.De zwarte plaatjes zouden een messing kleur moeten hebben. Dat betekent dat de koppelingsplaatjes verbrand zijn.
Hoe het kan weten we nog niet maar er kan nu wel gerepareerd worden zodat de Tijgerhaai weer gauw zijn tocht naar Boedapest kan vervolgen.
Keerkoppeling getest en goed bevonden
Vanochtend heeft de keerkoppeling gedraaid op de testbank bij ADS van Stigt in Gorinchem. Als een naaimachine! De temperatuur liep op tot 60 graden klein nulletje C, wat een prima waarde is. De oude koppelingsplaatjes vertonen wat glans, terwijl deze dof moeten zijn.
Vandaag, dinsdag 29 juni, vertrekt Bert weer naar Duitsland met zijn vaste bemanning. Morgen wordt de keerkoppeling/saildrive weer ingebouwd bij Boote Hock en het streven is om donderdag weer van wal te steken. Op naar Wuerzburg!
Het gaat vooruit! De Tijgerhaai vaart weer
Woensdagochtend stonden Herr Hock en zijn broer klaar voor de
plaatsing van de gerepareerde keerkoppeling. Alles leek binnen
de geplande uren te lukken, totdat we tijdens het in de boot takelen
(het houdt niet over in het motorruim) ontdekten dat de reserveafdichting
los was. Deze extra rubber ring houdt de boot drijvend als de hoofd-
afdichting lekt. Dus: keerkoppeling er weer uit, staartstuk eraf (want
anders kom je niet bij de eerste afdichtingsring... Ja mensen, zo leer
je je bootje wel van binnen kennen. In de loop van de middag konden we
droog en nat proefdraaien (zie filmpje). Toch wel een soort euforisch
gevoel toen de Tijgerhaai weer deed wat-ie moet doen: varen. Wat is het
geweldig om hier te varen in plaats van te knutselen. Morgen naar
Wertheim... fingers crossed.
Het gaat vooruit! De Tijgerhaai vaart weer
Het inbouwen van de keerkoppeling duurde toch nog aanzienlijk langer dan gepland. De tweede afdichtingsring was losgeschoten (hoe?). Deze reserveafdichting is belangrijk, omdat het voorkomt dat je boot afzinkt als de hoofdafdichting lekt. De gebroeders Hock draaiden hun hand er niet voor om, en aan het einde van deze hete woensdagmiddag konden we droog en nat proefdraaien. Met succes, hoewel ik de eerste sluis nog moet nemen... fingers crossed. Morgen, met een week en een dag vertraging, Wertheim.
Ruinetocht
In het stadje waar de Tijgerhaai vorige week strandde en de Boedapest-
tocht geruineerd leek, staat een van de mooiste ruines van Duitsland.
Nu lijkt een mooie ruine een contradictio in terminis, maar deze
Henneburg uit de 12e en 13e eeuw bouwval is het dus echt. Een doolhof
van gangen, trappen, valse platten, nissen en torens maken dit een El
Dorado voor kids en in de avonduren voor volwassenen die willen feestvieren.
We komen diverse sporen van vuurtjes tegen.
En dan het uitzicht over het Maintal, dat ligt te zinderen in tropische
temperaturen.
Tijgerhaai zes verdiepingen hoger
Zonder slag of stoot werkte de Tijgerhaai zich 4 sluizen omhoog, met een totale Hub van ruim 15 meter. De keerkoppeling werkt weergaloos. Dank Bertel (reed 1300 km op 1 dag vanwege de stranding), ADT, ADS van Stigt en uiteraard de gebroeders Hock, die de boel weer inbouwden bij 34 klein nulletje C. Volgens fotograaf Richard dooide het flink.
Stroomopwaarts wordt het Maindal wat weidser en de heuvels lager. Dit wordt gecompenseerd door de lokale folklore van rivierzwemmen. Overzwemmen, aan boeien hangen, gezinnetjes in speelgoedrubberbootjes, het slaat bij die Beiernaren goed in de bol bij deze temperaturen.
Bij ons ook, aan boord van de Grand Banks van Henk Hartkamp. Luisterend naar een storend transistorradiootje begrepen we dat Nederland Brazilie had verslagen! De lokale Duitsers hadden het al over een wit/oranje finale.
Klinkersteegjes en leeglopende havens
Plaats een hek om Lohr am Main, zet er een kassa neer en Duitsland is een openluchtmuseum rijker. Vakwerk huisjes met torentjes en bloemen op het stoepje, klinkersteegjes... je verwacht ieder moment dat er een jonkvrouw of een hoofse ridder de hoek om komt. Het stadje is een verplichte stop voor Mainreizigers.
Bij vertrek kwamen er juist twee vrachtschepen langs, wat een interessant maar niet geheel ongevaarlijk fenomeen oplevert. De kuil in het water naast een zwaarbeladen schip zuigt duizenden liters water uit de kleine havens, in een luttele 15 seconden. Is het schip gepasseerd, dan klapt het water met eenzelfde snelheid terug in de kom. Een hoop zuiging dus. Extra springetje!
In sluis Steinbach nog meer water in beroering: een voorliggende schipper die de schroef van zijn vrachtschip langer liet malen dan volgens mijn verwachtingspatroon. De Tijgerhaai duikelde als een badeendje tussen de sluismuren. Tijd voor het pientere pookje!
Aankomst in Laudenbach, 16.00u. In het havenkantoor, een keet opgebouwd met stukken zeil en stukken hout, hangt een scherm waarop het Duitse team net aftrapt. Er hangt een zinderende hitte in dat hok en wij laten de wedstrijd aan ons voorbij gaan.
Zondag nog 3 sluizen en dan Wuerzburg. At last.
Test Secumarvest
Sponsor Secumar voor automatische kinderreddingsvesten gaf extra patronen mee zodat we een test konden doen. Onze oudste, net in het bezit van diploma B, stemde schoorvoetend in. Het automatische vest deed wat het doen moest. Na ongeveer 6 seconden blies het op en het voorkwam dat onze drenkeling met zijn gezicht in het water bleef. Dat wekt vertrouwen.
Reacties op deze etappe
Momenteel zijn er 4 reactie(s) | [plaats zelf een reactie]
Fijn verhaalover etappe5 met verhalen over 34gr. Celcius en een verloren kampioenschap als bijzaken gememoreerd. Alles overheersend was de ellende met de keerkoppeling in de saildrive. In dit verband wil ik memoreren dat bij de proefvaart met ons nieuwe jachtje toen ik stoer wilde uitproberen hoe veel scheepslengte ik nodig had om het schip stil te leggen en met één ruk de keerkoppeling in zijn achteruit zette. De werfmeester die bij de proefvaart aanwezig was zei toen : "Dit moet u eigenlijk nooit doen.eerst 2 seconden rust in neutraal. Dan in z'n achteruit".We weten nu waarom: slecht voor de keerkoppeling. Met onze boot vaar ik alleen. Met de Tijgerhaai varen ontelbaren enthusiasten. Elke moderne keerkoppeling is hydraulisch en werkt met lamellen en die zijn te veel ingesleten geweest of verbrand in de saildrive van de Tijgerhaai.
Onze boot hoeft het water niet uit bij storing aan de keerkoppeling. Dit was in jullie geval een nadeel.
Fijn dat jullie geholpen werd door een landgenoot.Groeten C.Götte
Door Chris Götte op 27-11-2010 12:37
Boom shakalaka boom boom, porbelm solved.
Door dABdwhpnRTTtePCs op 21-12-2011 06:13
At last! Someone who understands! Thanks for psotnig!
Door VisdFvPBggPwxq op 23-12-2011 01:40
tzN1id rkwhirxypwbb, [url=http://ycgmpsmoxggx.com/]ycgmpsmoxggx[/url], [link=http://hrclmoxvplel.com/]hrclmoxvplel[/link], http://znghaeijulyw.com/
Door qmgjdvtznzg op 05-05-2013 07:26
